نامة‌ من‌ باز قدري‌ دير شد
«مدتي‌ اين‌ مثنوي‌ تأخير شد»
فكر كردي‌ نامه‌ات‌ را باد برد
يا فلاني‌ دوست‌ را از ياد برد
گفته‌اي‌ شل‌ گشته‌ پيچ‌ خنده‌ات‌
غم‌ شده‌ سنجاق‌ در پرونده‌ات‌

————————————

صدایش همۀ اوست

نامش را نمی دانم. صبح‌های زود می‌خواند یا بیشتر، وقتی از روز که هیچ صدای دیگری شنیده نمی‌شود. در زمینه‌ای از سکوت، لختی و آرامش می‌آید. هیچوقت از نزدیک او را ندید‌ه‌ام. نامش را نمی‌دانم. از اندازه او و رنگ بالهایش بی‌خبرم…..

———————————–

  تیله‌ها و حلقه‌ها

ظاهراً زندگی در این جهان، مداری دیگر نیز دارد. در آن مدار دیگر، زندگی در مرزهای پرمخاطره جاری است. زندگی در آن مدار دیگر نیز از جهان متن و حاشیه‌ای می‌سازد. اما جهان حول و حوش یک حلقه میان تهی سامان یافته است. قهرمان خود را یک حفره میان تهی یافته است، و در پرتو زندگی در مداری دیگر، عظمت هستی و بیکرانگی جهان را پیش چشم می‌گشاید…..

———————————–

نمايشي از پستوي ذهن آدم‌هاي معمولي

كافي است تخيل كني آن آدمي كه همين حالا يك گوشه‌ي ديگر زمين ما دارد اين عكس را آپلود مي‌كند، الان در چه فكري است و كنار اين عكس و به زبان خودش، چه چيزي نوشته يا خواهد نوشت. خيلي از اين عكس‌ها بسيار گويا هستند….

———————————

باور

ترجیح می‌دهم با این‌ها به سر برم که از هیچ، فرصت می‌سازند و اگر نمی‌توانند جسمشان را راه برند وجودشان را می‌دوانند، تا آنهایی که با اینهمه استعداد و امکانات و فرصتها به سیاهی دامن می‌زنند. با آن ترسو‌هایی که چون زندگی‌یشان را هیچگاه واقعا به خطر نیانداخته‌اند و بدبختانه زندگی‌یشان به طور اتفاقی هم به خطر نیافتاده، به قول طاهره حسینی پیش از مرگشان مرده‌اند! این جسدهای متحرکی که «باور»شان را حتی به خودشان، از دست داده‌اند! حتی به نفس کشیدنشان! حتي به خاطر دوستانشان نمي‌توانند خطر كنند…چندین شب و خاموشی وقت است که برخیزم / وآن آتش خندان را با صبح برانگیزم…