هر از چند گاهی لینکی روی بالاترین می بینم که من آنرا در زمره لینکهای زرد علمی می دانم. کارهایی که ظاهری علمی دارند ولی اصول اولیه یک روش تحقیق علمی در آن رعایت نشده و نتیجه هم معمولا چیزی است عامه پسند که اصلا از آن تحقیق خاص حاصل نمی شود. یک نمونه اش این داستان پختن تخم مرغ توسط دو تا گوشی موبایل است که شاید شما هم آنرا توسط ایمیل دریافت کرده باشید.
داستان اینست که یک تخم مرغ را بین دو گوشی موبایل قرار داده اند که طبق آنچه که از عکس بر می آید در فاصله خیلی کمی از هم هستند، یک چیزی مثل 20 سانتی متر حداکثر. و بعد از یک موبایل به دیگری زنگ زده اند و بررسی کرده اند و دیده اند که بعد از 65 دقیقه تخم مرغ کاملا می پزد. بعد گفته اند که ببینید که اگر این بر سر تخم مرغ می آید پس چه بر سر مغز آدمی می آید اگر که دو نفر مدتی طولانی با موبایل حرف بزنند. تلویحا این معنا را می رساند که پس باید خیلی بدتر از اینها بر سر مغز بیاید!
ماجرا اینست که اتفاقا مغز و تخم مرغ هیچ ربطی به هم ندارند! تخم مرغ بیشتر پروتئین دارد که مغز خیلی کم دارد و در عوض مغز عمدتا بافتهای چربی دارد. چربی از پروتئین خیلی دیرتر می پزد. در ثانی کاسه سرِ ما بسیار مقاوم تر از پوسته تخم مرغ است (اینکه دیگر پر واضح است). تخم مرغ را اگر مثلا 10 دقیقه در زیر آفتاب گرم تابستان بگذارید کاملا می پزد. در همان شرایط مغز ما بعد از یکساعت هم نمی پزد! ممکن است از بی آبی و سردرد کلافه شویم و غش کنیم ولی حتما مغز ما نمی پزد! هر چند که به استعاره می گوییم که جوش آوردیم و یا پختیم!
از همه مهم تر این تخم مرغ کذایی به دلیل گرمای ایجاد شده توسط دوتا گوشی موبایل که بسیار به هم نزدیک بودند پخته است و نه به دلیل امواج مایکروویو موبایلها. این نکته اصلی این قضیه است که نادیده گرفته شده است. دو نفری که با موبایل حرف می زنند با فاصله بسیار از هم هستند و در نتیجه اصلا گرمایی بین دو موبایل ایجاد نمی شود.
خلاصه اینکه این تحقیق هیچ چیزی را ثابت نمی کند، هیچ چیزی را هم رد نمی کند و نمونه بارز وقت تلف کنی است. از همه جالبتر اینه که نویسنده اصلی مقاله خودش این چرندیات بظاهر علمی را باور ندارد و می گوید که “6 سال پیش که این بحثها راجع به تاثیر امواج مایکروویو روی مغز خیلی داغ بود بنظر من همه آن بحثها مسخره آمد و من با خودم فکر کردم که منهم به این حماقت اضافه خواهم کرد!” و همین کار را هم کرد ولی کمتر کسی جوک قضیه را فهمید. هفته اولی که او مقاله اش را روی سایتش منتشر کرد 50000 بیننده داشت و این تعداد به 18500 در فوریه گذشته رسید! او فقط متاسف است که چرا هیچ پولی از بابت اینهمه بیننده سایتش در نیاورده است! داستان صحبت نویسنده این مقاله وقت تلف کنی را می توانید در اینجا بخوانید.
November 2nd, 2007 at 3:05 am
ببین شیفتگی مارو به گجا می کشونه! چشم،دندم نرم جشمم کور:) شما را وارد جعبه ی کور snarfer نمی کنم!! امان از این رسم عاشق کشی!!!
من همون اول که این مقاله ی چرند رو خوندم نسبت به علمی بودنش شک کردم!
__________________________________________________________
سارا: کوچه باغ جان مرسی از اینکه قدم رنجه کردی و فقط با فید سک سک نکردی ! صفا آوردی, بازم از اینکارها بکن. دختر با معرفت به شما میگن دیگه
[Reply]
November 2nd, 2007 at 5:39 am
اگه واقعا ابن ادعا حقیفت داشت مغز دخترهایی که روزی چند ساعت با موبایل حرف مبزنند پخته بود!!
[Reply]
November 2nd, 2007 at 2:19 pm
از نوشته هاتون خوشم میاد- راجع به “ماهی بعدی” قدسی قاضی نور هم بنویس.
[Reply]
November 2nd, 2007 at 5:28 pm
خیلی جالب بود.
[Reply]
November 3rd, 2007 at 12:30 am
[...] مطمئن باشید اگر با موبایل حرف بزنید مغز شما مثل یک تخم م… - آوای موج [...]
November 3rd, 2007 at 5:37 am
این مطلب رو من تو روزنامه همشهری یا جام جم خوندم و این عکس بسیار بسیار جالب هم نبود،اما توضیحات شما و ادامه موضوعی که به اون پرداختید جالبتر وزیباتر و دلنشین تر بود
موفق تر باشی
______________________________________
سارا: عجب, پس حتی روزنامه ها هم آن مقاله بی محتوا را نوشته بودند! ممنون از توجه و لطف شما.
[Reply]
November 3rd, 2007 at 7:02 am
قدم رنجه کردی و منت سرمون گذاشتین و تشریف آوردین،اما چرا بیصدا و یواشکی؟
امر می کردین گوسفند زیر پاتون می کشتم
بازم مرسی
موفق تر باشی
[Reply]
November 3rd, 2007 at 7:02 am
جالب بود دستت درد نکنه روشنمون کردی
ولی فکر کنم همینشم خطری باشه احتیاط شرط عقله ها
فیش این ماه من شیش هزار تومن بود!
[Reply]
November 3rd, 2007 at 8:59 am
چه احساس مسئولیت سنگینی
____________________________________________
سارا: من منظور شما را نفهمیدم. طعنه بود؟!
[Reply]
March 3rd, 2008 at 5:10 am
عزیزم مثل اینکه شما هیچی از امواج الکترومغناطیس نمیدونی. امواج مایکروویو به راحتی میتوانند از کاسه سر عبور کنند و ربطی به ضخامت کاسه سر نداره. در مورد آفتاب هم خدمتت عرض کنم که امواج خورشید عمدتا IR, UV Visible هستند و میزان امواج مایکروویو آنها کم است پس اصولا این مقایسه غلط است. در ضمن فاصله دوتا گوشی از هم مهم نیست بلکه فاصله آنها از تخم مرغ مهم است. با یک گوشی هم این کار انجام میشود اما با زمان بیشتر.
در آخر باید بگم چون موبایل یک تکنولوژی نسبتا جدید است اثرات طولانی مدت آن هنوز کامل روشن نشده.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
فکر می کنم که شما هم هیچ از مغز نمی دانید! این حرفها را به یک پزشک و یک مهندس برق بزنید، خواهند خندید. بله امواج از مغز هم خواهند گذشت حتما بحث ولی بر سر داغ کردن و مغز پخت شدن و غیره بود.
[Reply]
March 3rd, 2008 at 10:02 am
یکی دو سال پیش کلاسی راجع به امواج الکترو مغناطیس داشتم، و یکی دو جلسه راجع به مایکرو ویو بود.
از فرمولهایی که استفاده می کردیم چیزیی یادم نمونده ولی چیزی که یادم مونده اینکه:
امواج لکترو مغناطیس در محدوده ی مشخصی مایکرو ویو نامیده می شند. و دو تا خاصیت جالب این امواج اینکه: 1- قدرت حرکت دادن ملکلولهای آب رو دارند. (گرم کردن) 2- قدرت نفوذ دارند. و این دو خاصیت در فرکانسهای مشخص Maximum می شود. مثلا در مایکرو ویو آون که در آشپزخانه استفاده می کنیم، فرکانسی دستگاه طوری تنظیم شده تا تعادلی بین قدرت نفوذ و قدرت گرم کنندگی را داشته باشد. و بالفرض اگه فقط فرکانس طوری انتخاب می شده که قدرت گرم کنندگی Max باشد امواج فقط 2- 3 میلمتر نفوذ می کرد و ساندویجی که شما در فر گذاشته بودید؛ پوستش می سوخت و وسظش یخ می زد.
در مورد فرکانس امواج گوشی موبایل حدود نفوذ در حد گوش است و اگر قدرت امواج (بر حسب وات) را در نظر بگیریم بعد از چند دقیقه صحبت گوشهامان کمی گرم می شوند ولی مغزمان نمی پزد!
یک سئوال در کلاس برایمان بی جواب ماند و معلم (علی رغم دانش زیاد) بعد از اینکه کمی به خود پیچید با خجالت گفت نمی دانم!. سئوال این بود:
چرا وقتی قطعه فلزی را داخل مایکرو ویو میگذاریم شروع به جرقه زدن و داغ شدن می کند؟
[Reply]
March 3rd, 2008 at 10:10 am
پ.ن
منظورم از یخ زدن : یخ زده باقی می ماند.
در ضمن من اون پویا pooya-A نیستم این pooyaa هستم!
[Reply]
July 5th, 2008 at 10:15 pm
یک جور تحقیق علمی بود دیگه
[Reply]