توضیح: نوشته زیر خلاصه شده، ساده شده و برگرفته از سه مقاله است: منابع: 1 و 2 و 3.

مرتبط: خورش پلاستیک (مقاله ترجمه شده قبلی)

مفاهیم کلیدی:

• ماده موجود در همه پلاستیکها (BPA) خطر بروز برخی بیماریها منجمله سرطان سینه و پروستات را افزایش می‌دهد.

• این ماده در نمونه‌های ادرار مردم بطور دائم دیده می‌شود پس احتمالا هرروز در رژیم غذایی ما وجود دارد.

• این ماده از مواد پلاستیکی وقتی که تحت حرارت قرار می‌گیرند، 55 مرتبه سریعتر صادر می‌شود

• مقدار ترکیبات این ماده در ادرار هر بچه 6 ساله امریکایی امروزه 10 برابر مقداری است که می‌تواند یک موش آزمایشگاه را به سرطان مبتلا کند.

• اگر مجبورید که از ظروف پلاستیکی استفاده کنید، حداقل آنها را هرگز در مایکرویو نگذارید و با آب داغ نشویید (یعنی در ماشین ظرفشویی هم با درجه حرارت بالا نگذارید.)

بیسفنول-ای (BPA) ماده‌ی دائمی در ترکیب همه پلاستیک‌هاست. اولین بار در سال 1891 این ماده به عنوان ماده کلیدی تولید پلاستیک بکار گرفته شد. در حال حاضر در امریکا سالی 1.04 بیلیون کیلوگرم پلاستیک تولید می‌شود.

حداقل از سال 1936 به بعد دانشمندان می‌دانند که BPA مثل استروژن خود را به همان گیرنده‌های بدن آدمی که استروژن را جذب می‌کنند، می‌چسباند و وارد بدن آدمی می‌شود. آزمایشات نشان داده است که این ماده باعث افزایش رشد سلولهای سرطانی سینه و پروستات می‌شود.

نکته مهم در اینست که این ماده از پلاستیکی که حرارت می‌بیند 55 مرتبه سریعتر صادر می‌شود. به همین دلیل است که توصیه اکید می‌شود که هرگز غذا را در ظرف پلاستیکی توسط مایکرویو گرم نکنید.

آزمایشات انجام شده توسط مرکز کنترل بیماریها در امریکا (CDC) در سال 2004 نشان داده است که این ماده در ادرار 93 درصد 2157 مردم آزمایش شده (در رده سنی 6 تا 85 سال) بطور روزمره وجود دارد. از آنجاییکه BPA در بدن بیش از چند روز نمی‌ماند و دفع می‌گردد، مشاهده این ماده در نمونه ادرار بطور منظم نشان دهنده این نکته است که پس این ماده جزوی از رژیم غذایی ما شده است! آزمایشات همچنین نشان داد که مقدار این ماده در بدن کودکان و نوجوانان بیشتر بود تا مقدار آن در میان بزرگسالان.

نتیجه آزمایشات CDC امریکا نشان داده است که وجود این ماده حتی به مقدار کمتر از آنچه که در بدن آدمی وجود دارد، در موشهای ماده باعث نازایی می‌گردد. اضافه بر آن در موشها می‌تواند اثرات دائمی بگذارد ولو اینکه مدت کوتاهی یک موش در معرض ماده BPA قرار داشته باشد. معذالک برخی دیگر از محققین ادعا می‌کنند که اثر این ماده بر انسان لزوما همانند اثر آن بر موشها نیست.

در ضمن آشکارا کمپانی‌های سازنده پلاستیک هم آزمایشاتی را اجرا می‌کنند و تمام تلاششان را می‌کنند که ثابت کنند که هنوز هیچکدام از این خطرات برای انسان ثابت شده نیست.

گفتنی است که ژاپنی‌ها از سال 1997 به این طرف که محققین ژاپنی نشان دادند که ماده BPA از بطری شیر می‌تواند به شیر نوزاد سرایت کند، شروع کردند به تولید بطری‌هایی که از مواد طبیعی دیگر بجای BPA استفاده می‌کند. تحقیقات بعدی ژاپنی‌ها نشان داد که مقدار این ماده در ادرار نوزادان پس از استفاده از بطریهایی که از این ماده در تولیدشان استفاده نشده بود، محسوسا کاهش یافت.

تحقیق خواندنی و در عین حال نگران کننده دیگر مقاله شماره 3 است که از وجود این ماده در ماهیها در حد بالایی گزارش می‌دهد. طبق تحقیقات انجام شده روی 21 گربه ماهی و 6 ماهی سفید که از 5 منطقه مختلف در امریکا صید شده بودند به اضافه چند ماهی دیگر که از سوپرمارکتها خریداری شده بود، مقدار ماده موجود در بدن 5 گربه ماهی و 2 ماهی سفید آنقدر بود که توانست سلول سرطانی سینه را فعال کند. بالاترین پاسخ به فعالیت سلول سرطانی را در بدن ماهیهای صید شده در رودخانه‌ای در نزدیکی پیتزبورگ مشاهده کردند. گفتنی است که این رودخانه نزدیک محل کارخانجات تولید آهن است. ولی بیشترین پاسخ مثبت به سلول سرطانی از ماهیهایی بود از همین رودخانه ولی در محلی که فاضلاب شهر بدان ریخته می‌شود. بنابراین احتمالا فاضلاب که بخش عظیم آن شامل پلاستیک می‌شود، بیش از صنعت در وارد کردن این ماده به چرخه غذایی ما مقصر است.

جان کلام اینکه حتی‌الامکان پلاستیک مصرف نکنید. خصوصا بچه‌هایتان را با بطری پلاستیکی که عدد 7 زیرش نوشته شده است (نشانه وجود ماده BPA در ساخت بطری) شیر ندهید.