وقتی که از خانه پدر برای رفتن به دانشگاه در آمدم، کبوترهایم را رها کرده بودم که بروند. بیرون از خانه پدر جنگ هم بود و من هم کنجکاو برای تجربه کردن. دیگر حتی تعطیلات را هم به خانه برنمی‌گشتم. می‌رفتم که پدر مادرم را ببینم ولی فقط چند روز و نه بیشتر. با آن خانه، حیاط و اتاقم خداحافظی کرده بودم و دیگر در خانه پدر نمی‌گنجیدم.

جنگ را هم باید می‌رفتم و از نزدیک می‌دیدم. سه ماهی هر روز رفتم بیمارستان بیمه ارتش در تهران که کمکهای اولیه یاد بگیرم. البته از آنجایی که همینجوری خودم را در بیمارستان جا کرده بودم و از طرف هیچ نهاد و ارگانی نرفته بودم هیچ برنامه منظمی برای یادگیری هیچ چیز خاصی وجود نداشت. خودم همینجور از بخشی به بخشی دیگر می‌رفتم و یاد می‌گرفتم. الان که فکرش را می‌کنم می‌بینم که چه شهر هرتی بوده که من آنجور وارد آن سیستم شدم و برای خودم کلی چیز یاد گرفتم و هیچکس جلویم را نگرفت! گاهی شیر تو شیر بودن اوضاع خوب هم هست! البته علت عمده‌اش این بود که زمان جنگ بود و نیرو کم. احتمالا برای همین بدشان نمی‌آمد که یک کسی کارهایی را بتواند برایشان انجام دهد. مثلا من به تنهایی پانسمانِ روزانه زخمهای ناشی از خمپاره زخمی‌ها را می‌کردم و یا تحت نظارت یکی دو بار بخیه زدم (البته فقط پوست و نه تاندون را) بخش انتقال خون هم کار کردم. بگذریم؛ حالا قصدم گفتنِ خاطراتم از جنگ نیست.

آن سال عید هم مادر و پدرم منتظر بودند که برای چند روز اول عید بروم خانه پیششان. ولی با کلی منت و خواهش کردن و این در و آن در زدن موقعییتی شده بود که بروم مناطق جنگی. اصلا بیمارستان رفته بودم که بگویم که من می‌توانم برای پشت جبهه بدرد ‌بخورم. آخر دخترها و زنها را که جبهه نمی‌بردند. موقعییت بدست آمده را نمی‌خواستم از دست بدهم. پس بدون اطلاع پدر و مادرم راه افتادم و رفتم. آن زمان آبادان تازه از محاصره در آمده بود ولی هنوز از سه طرف زیر رگبار آتش خمپاره (خمسه خمسه) قرار داشت. در شهر فقط سپاهیها بودند و تعداد اندکی از آنها زن و بچه‌شان هم همراهشان بودند. من هم در منزل یکی از آنها که زن و دو بچه کوچکش هم زندگی می‌کردند مستقر شدم که از آنجا هر روز به همراه تنها پرستار مانده در شهر بروم در و دهات اطراف (که مردمش فرصت و امکان فرار نداشتند) و یا سنگرهای پشت جبهه برای کمک‌های دارویی و یا حتی طبابت! بعله طبابت با سواد بسیار اندکِ من و سواد کمی بیشترِ آن پرستار….

درست شبِ سال تحویل رسیدم آبادان. سر سال تحویل در مقر سپاه از تلفنچی خواهش کردم که شماره خانه‌مان را بگیرد ولی نگوید که از آبادان است. تلفنچی بی‌انصاف هم فراموش کرد و همان اول به مادرم گفت که خانم گوشی دستتان از آبادان تلفن دارید. دیگر نمی‌توانستم که مخفی نگاه دارم که کجا بودم. مادرم سخت مضطرب و هراسان شد. پدرم بعد از آن ماجرا تا سه ماه با من قهر بود بخاطر اینکه با خودخواهی‌هایم و ماجراجویی‌هایم مادر را تا سر حد جنون مضطرب کرده بودم. البته آن قهر باز هم مانع از آن نشد که دیگر از آن کارها نکنم!

باری آن اولین سفر به مناطق جنگی که برایم تجربه بسیار غنی‌ای بود بعد از دو هفته تمام شد و برگشتم. خدمت مادرم هم رفتم که از دلش درآورم. آنوقت بود که مادرم داستان کبوتر را تعریف کرد. گفت آنروز سال نو، بعد از آن تلفن کذاییِ من، دم دمای غروب صدای ضربه‌های ضعیفی را به درِ هال می‌شنود و وقتی که در را باز می‌کند یکی از کبوترهای قدیمیِ مرا می‌بیند که آمده بود و دانه می‌خواست. یکسالی شده بود که کبوترها رفته بودند. مادرم برای کبوتر کمی خرده نان می‌ریزد و فکر می‌کند که لابد کبوتر بعدا می‌رود. اما آن کبوتر سه روز تمام در خانه می‌ماند و هر روز به درِ هال نوک می‌زند و مادرم را صدا می‌کند که به او دانه دهد. آن سه روز همان روزهایی بودند که قرار بود من پیششان باشم… ‌